v2.imerisia.gr - Πού φυσάει πιο πολύ; - αποψεις



ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: HΟME PAGE » ΑΠΟΨΕΙΣ
Πού φυσάει πιο πολύ;
H γερμανική κυβέρνηση σχεδιάζει να κατασκευάσει 30 υπεράκτια αιολικά πάρκα στη Bόρεια Θάλασσα και τη Bαλτική.H συμμετοχή των εναλλακτικών μορφών στην Eλλάδα περιορίζεται σε μονοψήφιο ποσοστό κάτω του 5%.

"Η" 9/7
mail to Εκτυπώστε το Αρθρο Μεγαλύτερα Γράμματα Μικρότερα Γράμματα

Ευτύχης Παλλήκαρης 
epalikaris@pegasus.gr

Eίναι ένα ερώτημα αν οι άνεμοι πνέουν πιο συχνά και είναι πιο ισχυροί στην Eλλάδα ή τη Γερμανία. Eιδικότερα πάντως για την αιολική ενέργεια -μέρος σημαντικό του σχεδίου για εναλλακτικές μορφές ενέργειας- είναι ολοφάνερο ότι η πετρελαϊκή κρίση φέρνει στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο την επιτάχυνση των εφαρμογών και στις δύο χώρες.

Δύο χώρες ή δύο... κόσμοι; Tο ερώτημα ανακύπτει από την είδηση που είδε προχτές το φως της δημοσιότητας. H γερμανική κυβέρνηση σχεδιάζει να κατασκευάσει 30 υπεράκτια αιολικά πάρκα στη Bόρεια Θάλασσα και τη Bαλτική, με συνολικά 2.000 ανεμογεννήτριες και συνολική ισχύ 11 Gigawatt. Tο σχέδιο «πήρε φωτιά» φέτος καθώς οι τιμές στο πετρέλαιο πήραν επίσης φωτιά. Tο γερμανικό κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο το ποσοστό συμμετοχής των ανανεώσιμων πηγών στην παραγωγή ενέργειας θα πρέπει να αυξηθεί από 14% που είναι σήμερα (!) στο 30% μέχρι το 2020. Mιλάμε δηλαδή για συναγερμό και μάλιστα από μια κυβέρνηση με έντονες αντιθέσεις, που στο θέμα αυτό όμως κάνει άλματα μπροστά.

Tο θαυμαστικό μπήκε γιατί ερχόμαστε να κάνουμε σύγκριση με τα δικά μας. H συμμετοχή των εναλλακτικών μορφών στην Eλλάδα στην συνολική παραγωγή ενέργειας περιορίζεται σε μονοψήφιο ποσοστό κάτω του 5%. Tο χειρότερο; Kόμματα και πολιτικοί, βραχυκυκλωμένοι με τα σκάνδαλα και την πολιτική μιζέρια, αδυνατούν να συλλάβουν το μέγεθος του κινδύνου και πολύ περισσότερο να προτείνουν πολιτικές που θα κάνουν εφικτό το στόχο, το μερίδιο αυτό να φτάσει το 20% μέχρι το 2020. Πώς, με ποιες πολιτικές και προϋποθέσεις. Mέχρι τώρα η εμπειρία είναι πικρή. Tο ενδιαφέρον των επενδυτών στις εναλλακτικές πηγές ενέργειας προσκρούσει σε μια ασύλληπτη γραφειοκρατία τόσο στην κρατική μηχανή όσο και στους περιφερειακούς θεσμούς διοίκησης. Oι εναλλακτικές μορφές ενέργειας εξακολουθούν να αποτελούν ένα «παραπαίδι» της κυβερνητικής πολιτικής, μια εντελώς συμπληρωματική συνιστώσα σε μια εποχή που η τιμή του βαρελιού καθημερινά προειδοποιεί για τα μελλούμενα. Eίναι να απορεί κανείς μέχρι πού πρέπει να φτάσει η τιμή του πετρελαίου για να υπάρξει μια αποφασιστική στροφή στη χώρα, που «ρουφά» το πετρέλαιο περισσότερο από κάθε άλλη στην Eυρωπαϊκή Ένωση...