ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΕΙΔΗΣΕΙΣ > ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
"Η" 13/10/2007
Μεγαλύτερα ΓράμματαΜικρότερα Γράμματα Μέγεθος γραμμάτων
mail to Email Εκτυπώστε το Αρθρο Εκτύπωση


Η θετική προοπτική της κρίσης στο ΠΑΣΟΚ

Γράφει ο Νίκος Κοτζιάς
nkotzias@otenet.gr

Από την αρχαιότητα, η κρίση καταγραφόταν ως μια διπλή διαδικασία. Αφενός καταστροφής και αφετέρου αναζωογόνησης. Η κρίση μέσα σ' αυτή της τη διττότητα, εμπεριέχει τον κίνδυνο της αποδιοργάνωσης ενός οργανισμού. Μπορεί να λειτουργήσει ως αφετηρία διάσπασης και αποσύνθεσης ενός κόμματος, αν όχι και διάλυσής του. Κάτι τέτοιο μπορεί να το επιστρέψει στην εποχή που οι δυνάμεις της μη κομμουνιστικής αντιδεξιάς ήταν διάσπαρτες και δεν μπορούσαν να αρθρώσουν ένα συνεκτικό πολιτικό λόγο. Στην εποχή που αδυνατούσαν να εγγράψουν δημοκρατικές λαϊκές προσδοκίες και ταυτόχρονα να δώσουν προγραμματική προοπτική και πρακτική υλοποίηση σε αυτές τις προσδοκίες. Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι ενώ η Ενωση Κέντρου χάθηκε στη δεκαετία του εβδομήντα από ένα κατά πολύ ισχυρότερο κίνημα, το ΠΑΣΟΚ, οι κεντρώες δυνάμεις της δεκαετίας του πενήντα μπόρεσαν να αποκτήσουν ουσιαστική πολιτική οντότητα μόνο μέσα από την ενοποίησή τους.

Αναζωογόνηση
Η κρίση, όμως, μπορεί να αποτελέσει και διαδικασία αναζωογόνησης ενός οργανισμού. Απόρριψης των ασθενών διαδικασιών και δομών του και αντικατάστασή τους με πιο ενεργές και δραστήριες. Με άλλα λόγια, υπάρχει και η δυνατότητα να αποτελέσει η κρίση τη θετική απαρχή μιας διαδικασίας ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ. Ορθότερης και αποτελεσματικότερης προσέγγισης του καινούργιου και κοινωνικού. Να διαχυθεί το Κοινωνικό και το Δημοκρατικό ευρύτερα στην κοινωνία και να γίνει περισσότερο ελκυστικό.

Μια κρίση, λοιπόν, ανοίγει τον δρόμο για δύο δυνατότητες. Τόσο μιας νέας αρχής όσο και μιας πιο έντονης πορείας κατάπτωσης. Το τι από τα δύο είναι πιθανότερο να γίνει εξαρτάται από τον ίδιο οργανισμό και τις δυνάμεις που συγκεντρώνει, τις αναδιαρθρώσεις του συνολικά, καθώς και της επανα-ιεράρχησης των επιμέρους υποσυστημάτων που διαθέτει.

Το μοναδικό πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι εκείνο της ηγεσίας. Βέβαια, η απάντηση στη σημερινή του κρίση εξαρτάται σε αποφασιστικό βαθμό από το ποιος θα είναι ο ηγέτης στη νέα πορεία του κόμματος. Αν θα καταλαβαίνει τις σύγχρονες αλλαγές και το παγκόσμιο γίγνεσθαι ως οφείλει. Το πραγματικά βαθύτερο πρόβλημα στο ΠΑΣΟΚ αφορά το κατά πόσο η ηγεσία που θα προκύψει και η πλειοψηφία που θα καταγραφεί στις ένδεκα του Νοέμβρη θα συνοδεύσει την επιλογή προσώπου με μια τέτοια συμπεριφορά και επιλογές που θα συσπειρώνει τις μέγιστες δυνατές θετικές και δημιουργικές δυνάμεις από όλες τις πλευρές. Το αν θα διασφαλιστεί ότι οι δυνάμεις της εσωτερικής του συντήρησης, που είναι συνδεδεμένες με αρνητικές στιγμές για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν θα μπορούν να σφραγίζουν μονοσήμαντα την ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ. Υποστηρίζω, με άλλα λόγια, ότι η όποια επιλογή στις 11 του Νοέμβρη θα αποκτήσει θετική προσημείωση από τον τρόπο που θα εξασφαλιστεί η ενότητα του ΠΑΣΟΚ πάνω σε αρχές και αξίες. Που θα εξασφαλιστεί η παραγωγή ιδεών και η οργάνωσή τους σε ένα ελκυστικό πλαίσιο. Που θα πείσει την κοινωνία ότι το ΠΑΣΟΚ αξίζει να κυβερνήσει.

Ευκαιρία
Υποστηρίζω, ακόμη, ότι ο τρόπος που το ΠΑΣΟΚ θα λύσει τα του οίκου του, σε επίπεδο προσώπων, προγράμματος και θέσεων, συμπεριφοράς και σχέσεων με την κοινωνία, θα καθορίσει εάν πρόκειται για μια κρίση αναστροφής της ιστορικής του παρουσίας, ή θα αποτελεί την ευκαιρία για μια νέα αρχή. Κατά συνέπεια, ορθά με μία έννοια, φοβούνται πολλοί ότι η σημερινή κρίση μπορεί να υπονομεύσει τις προοπτικές του ΠΑΣΟΚ. Τόσο ως παρουσίας όσο και ως ουσιαστικού πολιτικού οργανισμού. Από την άλλη, όμως, εάν κυριαρχήσουν οι φόβοι θα χαθεί η εν δυνάμει θετική ενέργεια που περικλείει κάθε κρίση. Γι αυτό, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να είναι προσεκτικό, νηφάλιο και με μέτρο έναντι των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Τολμηρό και αποτελεσματικό όσον αφορά την αξιοποίηση αυτής της κρίσης, μια ήπια δύναμη για μια καλύτερη συνέχεια.

«Οι Υπόλοιποι» χωρίς τη Δύση
Επεσαν έξω όσοι προέβλεπαν ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ένας περίπατος της Δύσης στο διεθνές σύστημα ισχύος. Σήμερα χώρες της «περιφέρειας» επανεμφανίζονται στο παγκόσμιο προσκήνιο και επανακάμπτουν, μερικές, μάλιστα, ύστερα από δύο και τρεις αιώνες απουσίας. Οι χώρες αυτές, όπως είναι πρωτίστως η Βραζιλία, η Ινδία, η Κίνα και λιγότερο η Ρωσία, καθώς και χώρες με μεγάλο πλούτο σε ενεργειακές πρώτες ύλες, ιδιαίτερα οι αραβικές, το Ιράν και η Βενεζουέλα, αναπτύσσουν ισχυρές επιρροές τόσο στον άμεσο περίγυρό τους όσο και στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Σύμφωνα με τις παραδοσιακές θεωρίες των διεθνών σχέσεων, δύο είναι οι δρόμοι με τους οποίους μπορεί μια ανερχόμενη χώρα, όπως είναι η Κίνα ή η Ινδία, να απαιτήσει την αναγνώριση της νέας ισχύος της από την παγκόσμια κοινότητα. Η πρώτη, ας την ονομάσουμε ρεφορμιστική. Πρόκειται για την περίπτωση που εκφράζεται η απαίτηση, η υπό ισχυροποίηση χώρα να αναλάβει καλύτερες θέσεις στο υπάρχον σύστημα. Να αποκτήσει, επί παραδείγματι, η Κίνα περισσότερες ψήφους στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή να εξασφαλίσει η Ινδία για τον εαυτό της μια μόνιμη παρουσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Να μπορεί να συμμετάσχει στη διαμόρφωση των κανόνων που ισχύουν στην παγκόσμια αγορά. Ο δεύτερος δρόμος είναι αυτός που η θεωρία των διεθνών θέσεων τον ονομάζει επαναστατικό. Ισως πιο ορθά θα ήταν να τον πούμε ανατρεπτικό. Είναι η στρατηγική με την οποία η ανερχόμενη δύναμη αμφισβητεί την υπάρχουσα δομή στο παγκόσμιο σύστημα και θέλει να την ανατρέψει. Δεν θέλει απλές προσαρμογές, επιδιώκει ριζικές αλλαγές. Αλλαγή δομών, σχέσεων και κανόνων. Και οι δύο αυτές στρατηγικές είναι στρατηγικές αλλαγής της υπάρχουσας κατάστασης.

Σήμερα, στη διεθνή συζήτηση, καταγράφεται και μια τρίτη στρατηγική που εκτιμάται ότι προέκυψε εκ των πραγμάτων. Πρόκειται για μια πορεία των Rest Without the West («Των Υπόλοιπων χωρίς τη Δύση). Μ αυτή καταγράφεται το γεγονός ότι όλο και περισσότερες χώρες απ αυτές που ήδη ανέφερα, εντατικοποιούν τις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς τη διαμεσολάβηση ή έστω παρουσία των Δυτικών. Δημιουργούν ανάμεσά τους, κοινές εταιρείες, δίκτυα υποδομής, επενδύσεις, συστήματα πληροφόρησης, ενώ αναπτύσσουν ειδικά δίκτυα και ξεχωριστές αγορές, παράλληλα προς τις υπάρχουσες δομές που ελέγχονται από τη Δύση. Πρόκειται για έναν δρόμο, υποστηρίζεται, παράλληλης ανακατασκευής του κόσμου και όχι αναθεώρησης εντός του υπάρχοντος.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Απόκτηση παλαιότερων τευχών, φύλλων & προσφορών chrisoulam@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην έντυπη έκδοση pzante@pegasus.gr
Αποστολή βιογραφικών emavroudi@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην ηλεκτρονική έκδοση advertising@pegasusinteractive.gr

SITEMAP

ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ HOMME

facebook twitter