ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΕΙΔΗΣΕΙΣ > ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
"Η" 7/9/2013
Μεγαλύτερα ΓράμματαΜικρότερα Γράμματα Μέγεθος γραμμάτων
mail to Email Εκτυπώστε το Αρθρο Εκτύπωση


ΒΙΒΛΙΟ | «ΑΡΧΑΙΟ ΦΩΣ»

Μία σπουδή πάνω στον έρωτα, την απώλεια και τον θάνατο

Του Γιώργου Βαϊλάκη 

Ποια η διαφορά ανάμεσα στη μνήμη και την επινόηση; Αυτό το ερώτημα στοιχειώνει τον Αλεξάντερ Κλιβ, έναν ηθοποιό του θεάτρου στο γέρμα της σταδιοδρομίας και της ζωής του, καθώς ανασκαλεύει τις αναμνήσεις του πρώτου -και ίσως μοναδικού του- έρωτα (εκείνος, δεκαπέντε, εκείνη είκοσι χρόνια μεγαλύτερη και μάλιστα μητέρα του καλύτερού του φίλου) και σκέφτεται την κόρη του που ο χαμός της οφείλεται σε μια τρέλα όχι μόνο του νου αλλά και της καρδιάς.

Οταν η καριέρα του αναβιώνει αναπάντεχα χάρη σε έναν κινηματογραφικό ρόλο που ανεξήγητα του προτείνουν, η νεαρή, διάσημη και ευάλωτη συμπρωταγωνίστριά του, άθελά της, του δίνει την ευκαιρία να δει με επώδυνη διαύγεια το «χάσμα που ανοίγεται πάντα ανάμεσα στην πράξη και την ενθύμησή της».

Το «Αρχαίο φως» (εκδ. Καστανιώτη), γραμμένο με τον εξαίσιο λυρισμό και το υποχθόνιο χιούμορ που τόσο χαρακτηρίζουν την πρόζα του Τζων Μπάνβιλ, πραγματεύεται τα θέματα της αγάπης και της απώλειας, καθώς και το πώς η επινόηση διαμορφώνει τη μνήμη μας- άρα και το παρόν μας.

Ισάξιο της «θάλασσας»
Οι κριτικοί το χαρακτήρισαν ισάξιο της «Θάλασσας», του γνωστότερου έργου του σπουδαίου Ιρλανδού συγγραφέα. Ο Μπάνβιλ αποδεικνύεται άξιος διάδοχος του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ενώ καταφέρνει κάτι μοναδικό: αναδεικνύει με τρόπο μοναδικό το πνεύμα της εφηβείας, τη λαχτάρα του νεανικού κορμιού για ερωτική εμπειρία και το θόλωμα ανάμεσα στη σεξουαλικότητα και το συναίσθημα.

Παράλληλα, η πλούσια από ποιητικές εικόνες πρόζα του, ξέρει να μαγνητίζει τον αναγνώστη του μέσα από μία εξαιρετικής ομορφιάς σπουδή πάνω στον έρωτα, την απώλεια και θάνατο. Πρόκειται για ένα έργο που αποτυπώνει την κάθε στιγμή με ζωγραφική ακρίβεια.


Ενας τυπικός αντιήρωας της εποχής μας που δεν επιθυμεί παρά να ζήσει με αξιοπρέπεια
Αντίδοτο στην παρακμή

Ο αφηγητής της ιστορίας με τίτλο «Μάρτυς μου ο Θεός» (εκδ. Κίχλη) του Μάκη Τσίτα -ένας τυπικός αντιήρωας της εποχής μας, άνθρωπος απλός, που δεν επιθυμεί παρά να ζήσει με αξιοπρέπεια-, έχοντας βρεθεί στα πενήντα του χωρίς δουλειά και με υγεία κλονισμένη, εξιστορεί τα πάθη που υφίσταται, από την παιδική του ηλικία, στην αναμέτρησή του με τη σκληρή πραγματικότητα. Ολοι -οι γυναίκες που συναντά, οι εργοδότες του, ακόμη και η ίδια η οικογένειά του- τον προδίδουν, ενώ γύρω του διαγράφεται η εικόνα μιας κοινωνίας που, παρά την επιφανειακή ευμάρεια, βυθίζεται στην παρακμή. Μέσα από τον χειμαρρώδη μονόλογό του, παρακολουθούμε τον αγώνα του να σταθεί όρθιος, οπλισμένος με χιούμορ, με φαντασία και με μια ιδιαίτερη λεκτική ευφορία, δημιουργεί ψηφίδα ψηφίδα έναν δικό του κόσμο. Ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, ανάμεσα στο ζωτικό ψεύδος και την αλήθεια, ο ήρωας του Μάκη Τσίτα αποκτά καθολικότερες διαστάσεις ως σύμβολο του ανθρώπου που, εξαιτίας της αγαθότητάς του, αντιμετωπίζει από κάθε πλευρά την εχθρότητα και τον κυνισμό. Συγχρόνως, με τη σχεδόν παιδική αθωότητά του, γίνεται ο καθρέφτης που αντανακλά το εκτρωματικό είδωλο της ίδιας αυτής κοινωνίας η οποία τον εκβάλλει από τους κόλπους της.

Εκδόσεις

Ρολφ Ντομπέλλι
«Η τέχνη της καθαρής σκέψης»
Πατάκη, σελ. 379

Ο εγκέφαλός μας δεν είναι αλάνθαστος, κάθε άλλο. Αλλωστε, μας οδηγεί συχνά, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε, σε λανθασμένες εκτιμήσεις και σε κακές αποφάσεις στην επαγγελματική ή στην προσωπική μας ζωή. Σε αυτό το πρωτότυπο βιβλίο, που διαβάζεται πλέον από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ο Ρολφ Ντομπέλλι μας μαθαίνει, σε 52 σύντομα κείμενα με έξυπνα παραδείγματα, να εντοπίζουμε και να αποφεύγουμε τις «γνωστικές πλάνες», αυτές τις παγίδες του μυαλού στις οποίες όλοι κινδυνεύουμε να πέσουμε κάθε στιγμή.

Μυριάμ Ρεβώ ντ’ Αλλόν
«Ο συμπονετικός άνθρωπος»
Εστία, σελ. 129

Τι θέση έχουν τα συναισθήματα στην πολιτική; Πρέπει να τα αποκλείσουμε από κάθε περιγραφή του πολιτικού φαινομένου, όπως πρότεινε ο Μαξ Βέμπερ; Ποιο ρόλο πρέπει, ειδικότερα, να δώσουμε στη συμπόνια για τα βάσανα και τις οδύνες του άλλου ανθρώπου; Εμβριθής αναγνώστρια του Αριστοτέλη, του Τοκβίλ και του Ρουσσώ, η Μυριάμ Ρεβώ ντ' Αλλόν διερευνά, στο μικρό αλλά πλούσιο αυτό βιβλίο, τις ανθρωπολογικές και ηθικές προϋποθέσεις της έλλογης πολιτικής πράξης και το ρόλο ειδικότερα των φιλάλληλων συναισθημάτων σε αυτή.

Μπόρχα Βιλασέκα
«Ο Μικρός Πρίγκιπας φοράει γραβάτα»
Κέδρος, σελ. 246

Η εταιρία συμβούλων SAT δεν πάει καλά: οι εργαζόμενοι είναι δυσαρεστημένοι, ο διευθυντής συμπεριφέρεται άσχημα στους υπαλλήλους του, επικρατεί γενική δυσφορία και έλλειψη εμπιστοσύνης... Μέχρι που εμφανίζεται ο Πάμπλο Πρίνσιπε, ο νέος διευθυντής ανθρώπινου δυναμικού και αξιών, ο οποίος φέρνει επαναστατικές αλλαγές στην εταιρία και στη ζωή των υπαλλήλων με τις πρωτοποριακές ιδέες του για την αυτογνωσία, την προσωπική ανάπτυξη και τη συναισθηματική νοημοσύνη.
 


Στίβεν Κινγκ: «Σκοτάδι βαθύ, δίχως άστρα»
Τέσσερις «μαύρες»  ιστορίες για τον τρόμο

Η ιστορία του τρόμου συνδέεται με την εμφάνιση των πρώτων ανθρώπων μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον αφιλόξενο και παράλογο. Από τότε -δηλαδή- που ο πρωτόγονος άνθρωπος, αδύναμος και τρωτός, διαπίστωνε έκπληκτος ότι δεχόταν επιθέσεις από πηγές που αδυνατούσε ακόμη να κατανοήσει. Σταδιακά, όμως, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι ο κίνδυνος, η απειλή, η επίθεση, τον παραμόνευε παντού, με τον ίδιο να μην νιώθει ποτέ ήσυχος, ποτέ σίγουρος, να βρίσκεται συνεχώς σε μία κατάσταση επαγρύπνησης. Το αρχέγονο άγχος του τρόμου, λοιπόν, προέρχεται πάντα από αυτήν τη συναίσθηση της αδυναμίας μας να επιβιώσουμε, να σωθούμε από μια επικείμενη, συχνά απρόσμενη και συνήθως αναπόφευκτη καταστροφή.

Αυτήν την παρατεταμένη αγωνία μπροστά σε συνθήκες δυσμενείς και απρόβλεπτες εκμεταλλεύεται ουκ ολίγες φορές η φανταστική λογοτεχνία για να μας υπενθυμίσει ότι ο επιθυμητός έλεγχος των καταστάσεων από τον άνθρωπο ενίοτε του διαφεύγει. Και είναι τότε που τα πάντα μπορούν να συμβούν. Λίγο να αλλάξουν κάποιες παράμετροι και να αναδειχθούν μερικές απρόσμενες λεπτομέρειες και η ισορροπία της καθημερινότητας μοιάζει να διαταράσσεται ανεπιστρεπτί.

Αυτές ακριβώς τις μικρές και προσεκτικά σχεδιασμένες μετατοπίσεις από μία πλασματική αίσθηση ασφάλειας σε περιοχές επισφαλείς και αβέβαιες για την ανθρώπινη επιβίωση, διερευνά εξονυχιστικά ο Στίβεν Κινγκ με το πολυεπίπεδο έργο του. Πρόκειται -στην ουσία- για επιμελημένες σπουδές πάνω στον τρόμο και τις συνθήκες εμφάνισής του, με τις οποίες ο συγγραφέας επιχειρεί να ανιχνεύσει εκείνες τις οδυνηρές αλήθειες που κρύβονται πίσω από την επιφανειακή τάξη των πραγμάτων. Στην πραγματικότητα αυτό που καταφέρνει ο Κινγκ -σε μυθιστορήματα όπως «Η Λάμψη», «Μίζερι» και «Νεκρή Ζώνη»- είναι να οδηγήσει τον αναγνώστη στη μυστική δίοδο ενός μισοσκότεινου δωματίου που μόνο εκείνος γνώριζε -εκ των προτέρων- την ύπαρξή του.

Για παράδειγμα, στην περίφημη νουβέλα του με τίτλο «Μίζερι» ο συγγραφέας Πολ Σέλντον «σκοτώνει» και μάλιστα με απέραντη αγαλλίαση Μίζερι Τσάστεϊν, την δημοφιλή ηρωίδα των βιβλίων του που τον είχε κάνει πλούσιο και διάσημο, αλλά ταυτόχρονα έπνιγε το συγγραφικό του ταλέντο και έκανε τη δουλειά του να μοιάζει με αφόρητη αγγαρεία. Τώρα ήταν επιτέλους ελεύθερος να γράψει αυτά που πάντα επιθυμούσε. Ομως τότε ακριβώς του συνέβη το απρόβλεπτο: ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα σε έναν ορεινό, χιονισμένο δρόμο του Κολοράντο. Ενα ατύχημα, που τον καθήλωσε με φρικτούς πόνους σε ένα άγνωστο κρεβάτι, όχι ενός νοσοκομείου, αλλά στο απομονωμένο στο βουνό σπίτι της Αννι Γουίλκς. Για καλή του τύχη, η Αννι ήταν κάποτε νοσοκόμα και διέθετε δυνατά παυσίπονα στο σπίτι της.

Αλλά ήταν και φανατική αναγνώστρια των περιπετειών της Μίζερι. Και όταν ανακαλύπτει τι είχε κάνει ο Πολ στην αγαπημένη της ηρωίδα αποφασίζει να τον εκδικηθεί. «Για μένα ό,τι συμβαίνει στους χαρακτήρες καθώς εκτυλίσσεται μια ιστορία εξαρτάται αποκλειστικά από το τι ανακαλύπτω για αυτούς καθώς προχωρώ, από το πώς αναπτύσσονται. Μερικές φορές αναπτύσσονται λίγο. Αν αναπτυχθούν πολύ, αρχίζουν να επηρεάζουν την πορεία της ιστορίας αντί να συμβαίνει το αντίστροφο» εξηγεί ο Αμερικανός συγγραφέας. Ετσι, με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η αληθοφάνεια του όλου εγχειρήματος, αφού η υπόθεση που παρακολουθούμε αλληλεπιδρά με τις εκάστοτε άγνωστες φοβίες του κεντρικού χαρακτήρα οδηγώντας σε ανατριχιαστικά απρόβλεπτες, ακραίες, αλλά και λογικοφανείς καταστάσεις.

Οπως συμβαίνει και στην εξαιρετική «Αστυνομία της Βιβλιοθήκης». Ενας ασφαλιστής επισκέπτεται έπειτα από πολλά χρόνια τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και έχει μια κάπως παράξενη συνομιλία με τη βιβλιοθηκάριο, η οποία -μεταξύ σοβαρού και αστείου- τον απειλεί ότι αν καθυστερήσει την επιστροφή των δύο βιβλίων που πήρε, θα του στείλει τον «Αστυνόμο της Βιβλιοθήκης». Ο ασφαλιστής χαμογελά αμήχανα και έπειτα από δύο μέρες διαπιστώνει με έκπληξη ότι τα βιβλία δεν βρίσκονται πια στην κατοχή του, αλλά έχουν χαθεί! Και η διεστραμμένη, απόκοσμη βιβλιοθηκάριος, τηρεί κατά γράμμα την υπόσχεσή της, ξαναζωντανεύοντας τις πιο μύχιες φοβίες της παιδικής του ηλικίας. Εδώ έχουμε μία τυπική ιστορία του Κινγκ όπου η αντιστροφή των καταστάσεων επιβάλλεται περίπου νομοτελειακά και ο ήρωας, ένας συνηθισμένος άνθρωπος, μετατρέπεται σε έρμαιο ασυνήθιστων και εφιαλτικών γεγονότων.

Οσο για την παρούσα έκδοση με τίτλο «Σκοτάδι βαθύ, δίχως άστρα» (εκδ. Bell) αποτελεί μια συλλογή από τέσσερις «μαύρες» ιστορίες που ισορροπούν ανάμεσα στον μεταφυσικό και τον απτό τρόμο. Πρόκειται για τέσσερις μαγικές εικόνες όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ο Στίβεν Κινγκ υπογράφει ένα έργο ισάξιο των πρώτων αριστουργηματικών συλλογών του, που υποβάλει και καθηλώνει μέσα από την ανατριχιαστική του ευκρίνεια.

Εκείνο, πάντως, που εκπλήσσει κάθε φορά είναι ο τρόπος με τον οποίο μια φαινομενικά απλή ιστορία μετατρέπεται σε ένα μακάβριο θέατρο φόβου και δέους. Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστούμε ότι ο Κινγκ παίζει μαζί μας, αλλά παίζει στα σοβαρά, γνωρίζοντας πότε μπορεί να υπερβαίνει τα όριά μας. «Ολοι μας οι φόβοι είναι μέρος του μεγάλου φόβου, του φόβου του θανάτου. Φοβόμαστε το κορμί κάτω από το σάβανο: είναι το κορμί μας» είχε πει κάποτε για να καταλήξει χαρακτηριστικά: «Και η μεγάλη απήχηση των μυθιστορημάτων τρόμου οφείλεται στο ότι -τελικά- χρησιμεύουν σαν μια πρόβα του δικού μας θανάτου»...


Νέες Εκδόσεις

Ανθή Λεκάτη
«Ολοι μπορούν να κάνουν φόνο»
Μελάνι, σελ. 259

Δύο φόνοι. Δύο γυναίκες πεθαίνουν με τον ίδιο τρόπο, υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες. Μοναδικός συνδετικός κρίκος ένας γοητευτικός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. Ο αστυνόμος Δαμιανέας προτιμά, ωστόσο, την Αγκάθα Κρίστι. Δια της μεθόδου Πουαρό θα επιχειρήσει να διαλευκάνει δύο φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους υποθέσεις. Και όσο οι ύποπτοι πληθαίνουν, τόσο οι πραγματικοί ένοχοι κρύβονται στις σκιές καλύπτοντας τα ίχνη τους.

Πασκάλ Μπρυκνέρ
«Το παράδοξο του έρωτα»
Πατάκη, σελ. 319

Το να επιλέγουμε αυτόν που αγαπάμε, το να αγαπάμε όποιον θέλουμε φαίνεται σήμερα αυτονόητο δικαίωμα. Ωστόσο, για να το κατακτήσουμε, χρειάστηκε ολόκληρη επανάσταση του συναισθήματος, μια διαδικασία που άρχισε τον 18ο αιώνα. Αυτή η ελευθερία, αυτό το δικαίωμα που αποκτήσαμε μετά από πολλούς κόπους, έχει ένα τίμημα. Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ διηγείται, μέσα από τις μεταμορφώσεις του γάμου και του ερωτισμού, την αντίσταση του συναισθήματος σε οποιονδήποτε κανόνα. Οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν προοδεύσει, αλλά δεν έχει προοδεύσει ο έρωτας: αυτό, εξάλλου, είναι το καλό νέο του 21ου αιώνα.

Καρολίνα Μέρμηγκα
«Συγγενής»
Μελάνι, σελ. 214

Μια άγνωστη κόρη εμφανίζεται από το παρελθόν και σχίζει έναν γάμο στα δύο. Μια μητέρα προσπαθεί να φέρει στη ζωή το κατεψυγμένο έμβρυο του νεκρού παιδιού της. Δύο έρωτες γεννιούνται από το ανεπίτρεπτο και καταλήγουν στο κοινότοπο. Φίλοι έντιμοι κι ανέντιμοι προδίδουν και στηρίζουν. Συγγένειες των κυττάρων, των συμβάσεων και των επιλογών, της φύσης και της τεχνολογίας, του φυσικού και του αφύσικου, με την αγάπη πάντα στον πιο παράλογο και σημαίνοντα ρόλο.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Απόκτηση παλαιότερων τευχών, φύλλων & προσφορών chrisoulam@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην έντυπη έκδοση pzante@pegasus.gr
Αποστολή βιογραφικών emavroudi@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην ηλεκτρονική έκδοση advertising@pegasusinteractive.gr

SITEMAP

ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ HOMME

facebook twitter