ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: LIFE STYLE > CULTURE
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
"Η" 20/11/2010
Μεγαλύτερα ΓράμματαΜικρότερα Γράμματα Μέγεθος γραμμάτων
mail to Email Εκτυπώστε το Αρθρο Εκτύπωση


Βιβλίο | «Η έβδομη αίσθηση - troika Μοίρα»

Βιβλίο | «Η έβδομη αίσθηση - troika Μοίρα»

Του Γιώργου Βαϊλάκη

Σε περιόδους οικονομικής κρίσης δημιουργούνται πάντοτε οι προϋποθέσεις για να ακούγονται οι πιο ακραίες φωνές. Με την κοινή γνώμη να είναι ευέξαπτη και νευρική και τη νηφαλιότητα να μοιάζει να έχει παρέλθει οριστικά, κάνουν την εμφάνισή τους όλο και περισσότερα ακραία σενάρια συνωμοσίας, διάφορα εθνικιστικά παραληρήματα, αλλά και κάθε λογής ευφάνταστες και ενίοτε νοσηρές παραμορφώσεις της πραγματικότητας. Κάποιοι «εύκολοι» στόχοι αναδεικνύονται σε αποδιοπομπαίους τράγους -οι μετανάστες, το κεφάλαιο, οι ξένοι κύκλοι, τα χίλια πρόσωπα του διαβόλου- ενώ, απ’ την άλλη, τίποτα δεν βελτιώνεται: τα γεγονότα, αμείλικτα, συνεχίζουν να μας προσγειώνουν σε μία αλληλουχία συμβάντων που ξεπερνάει και τους χειρότερους εφιάλτες.

Μέσα σε αυτή τη σύγχυση και τον πανικό αναζητούνται εναγωνίως τα κλειδιά για την αντιμετώπιση της κρίσης τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό. Αυτό ακριβώς επιχειρείται με το βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη «Η έβδομη αίσθηση - troika Μοίρα» (εκδ. Καστανιώτη), το οποίο με μυθιστορηματικό τρόπο αποτυπώνει τη σύγχρονη κρίση, προτείνοντας λύσεις.

Αφηγήσεις
Πρόκειται για μία συρραφή από δεκάδες μικρές σπονδυλωτές αφηγήσεις, οι οποίες -μέσα από το ψυχικό βάθος των αρχαίων Ελλήνων και με πνευματικό οδηγό τον Επιμενίδη, τον Κρητικό σοφό από την Κνωσό - μας εισάγουν στο παράδοξο της ανθρώπινης κατάστασης σε καιρούς κρίσης, σκιαγραφώντας το παράλογο το οποίο ζούμε, αλλά και προκρίνοντας τρόπους για να το ξεδιαλύνουμε. Και όλα αυτά γίνονται μέσα από μεταφορές που απεικονίζουν επιδέξια την κατάσταση ξεκινώντας από τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης, η οποία κλήθηκε να αντιμετωπίσει πρωτόγνωρες καταστάσεις: «Είμαστε στην επινίκια πανηγυρική πτήση. Οι επιβάτες της πρώτης θέσης έχουν χάσει τα μυαλά τους. Ο κόσμος όλος είναι δικός τους. Στο κάτω κάτω αυτές τις διακριτές θέσεις τις κατέκτησαν, δεν τους χαρίστηκαν. Ο πιλότος υπόσχεται ένα ξεκούραστο και δωρεάν ταξίδι σ’ οποιονδήποτε προορισμό, ακόμα και πολύ μακρινό, καταπράσινο, εξωτικό (...). Η ευτυχισμένη ατμόσφαιρα είναι μεταδοτική. Οι επιβάτες της τουριστικής θέσης κάνουν τα δικά τους όνειρα, δεν είναι λίγο να ταξιδεύεις σ’ αυτήν την πτήση.

Ωσπου ο πιλότος αναγκάζεται να κάνει μια απότομη στροφή και υπό την επιτήρηση της τρόικας συμμαχικών αεροπλάνων μας καλεί να βάλουμε τα σωσίβια και τις μάσκες οξυγόνου όταν πέσουν και με ύφος αφοπλιστικά ήρεμο, ελαφρά εκστατικό, μας αναγγέλλει ότι θα κάνουμε όλοι μαζί ό,τι δεν κάναμε εδώ και δεκαετίες, θα ζήσουμε μια μοναδική, μια αξέχαστη εμπειρία, ικανή να δώσει νόημα στην υπόλοιπη ζωή μας, θα καταπλήξουμε θετικά την Ευρώπη και τον κόσμο, ότι ακόμα ο καιρός είναι καλός, ο άνεμος έχει κοπάσει, έχουν ειδοποιηθεί όλα τα περιπλέοντα πλοία και κατεβαίνουμε ομαλά, απαλά, για την αναγκαστική μας προσθαλάσσωση».

Μαύρες ημέρες...
Αλλού, πάλι, ο συγγραφέας γίνεται πιο άμεσος και εξομολογητικός: «Η τρίτη στη σειρά Μαύρη Εβδομάδα της γενιάς μου είναι νομίζω μεταξύ Δευτέρας 5 και Κυριακής 11 Απριλίου του 2010. Οι άλλες δύο είναι η κήρυξη της δικτατορίας τον Απρίλη του ’67 και η εβδομάδα του προδοτικού χουντικού πραξικοπήματος στην Κύπρο, με συνέπεια την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων. Στις πέντε μέρες του Απρίλη του 2010 τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας άγγιξαν το όριο άμεσου ‘κινδύνου χρεοκοπίας’ κι εγώ έτρεμα μη φτάσουμε στο αμετάκλητο σημείο στροφής προς τη χιονοστιβάδα, που οδηγεί στη στάση πληρωμών.

Η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας στο μεγαλύτερο μέρος της έπρεπε να αντικρίσει επί ξύλου κρεμάμενο τον Ελληνα πρωθυπουργό στο Νταβός, για να συνειδητοποιήσει επιτέλους ότι βρισκόταν σε εξέλιξη, με αβέβαιη κατάληξη, μια γενικευμένη κρίση του δημόσιου χρέους και όχι μια πρόσκαιρη επίθεση των κερδοσκόπων». Παρόλη, όμως, την πνιγηρή αίσθηση που αποπνέει το βιβλίο μέσα από τα σύγχρονα αδιέξοδα που αναδεικνύει διεξοδικά, αφήνει αρκετά περιθώρια για μία εμπράγματη αισιοδοξία. Ο συγγραφέας γελοιοποιεί συνειδητά το κίνημα της θετικής σκέψης, αλλά και την ελαφρότητα του καπιταλισμού, αναζητώντας την αισιοδοξία μέσα από το φίλτρο του πεισιμισμού, μέσα από τις πιθανότητες και όχι τις ευχές που συνοδεύουν τους ανθρώπους εν μέσω κρίσεων: «Ο οπτιμιστής χαιρετίζει τη νέα απελευθερωτική δυναμική που παρασέρνει όλα τα εμπόδια στην ανθρώπινη πρόοδο, αναστατώνει τις καθιερωμένες αλήθειες και τους παλιούς θεσμούς και δημιουργεί μια αίσθηση απεριόριστων δυνατοτήτων και συνεχούς κίνησης προς ένα happy end της ιστορίας. Ο πεσιμιστής όμως αρχίζει τα ‘ναι μεν αλλά?’, υπάρχουν παγίδες, μουρμουρίζει, βαδίζουμε στα τυφλά σε μια ακυβέρνητη βάρκα που κλυδωνίζεται από απρόβλεπτες καταιγίδες, δίχως καμιά ελπίδα να κυριαρχήσουμε πάνω στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις οι οποίες ορίζουν τη μοίρα μας.

Διαύγεια
Ο οπτιμιστής βλέπει με διαύγεια τα πράγματα, έχει πρόγραμμα για την επιτυχία. Αλλά ο πεσιμιστής, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να αποδειχθεί πολύ παραγωγικός από πολιτική και ηθική άποψη».

Εάν, λοιπόν, προσφέρει κάτι αφειδώς το παρόν βιβλίο, αυτό -πάνω απ’ όλα- είναι μία σειρά τέτοιων προϋποθέσεων ώστε η διάχυτη απαισιοδοξία μας να αποδειχθεί παραγωγική. Αλλωστε, η διαφορά -καθώς λένε- ανάμεσα στον αισιόδοξο και τον απαισιόδοξο είναι ότι ο απαισιόδοξος είναι καλύτερα πληροφορημένος.

Αυτό που μένει, ακολούθως, δεν είναι άλλο από το να αξιοποιήσουμε αυτές τις πληροφορίες δημιουργικά, για να βγούμε από την κρίση. Ή, τουλάχιστον, να την παλέψουμε, να την αντιμετωπίσουμε με κάθε μέσον, ενεργητικά, κοπιαστικά, σθεναρά, μέχρις εσχάτων...

Εκδόσεις

Διονύσης Ελευθεράτος
«Εξουσία, τι μπάλα παίζεις;»
Εκδόσεις τόπος, σελ. 357

Ενας πρόεδρος της Αργεντινής χρίζει την κόρη του οπαδό της ομάδας που ο ίδιος αντιπαθεί. Ο τελικός ενός Ευρωμπάσκετ «ναρκοθετεί» τις ελληνοσερβικές σχέσεις. Αγγλος πρωθυπουργός αλλάζει ομάδα καθ’ υπόδειξη των συμβούλων του. Οι κυβερνήσεις Αιγύπτου και Αλγερίας «κηρύσσουν» ποδοσφαιρικό-πολιτικό πόλεμο. Ο Γάλλος πρόεδρος ωρύεται για την αποτυχία των «Τρικολόρ» στο Μουντιάλ 2010, την ημέρα που δύο εκατομμύρια συμπατριώτες του διαδηλώνουν για το συνταξιοδοτικό. Καρδινάλιοι κάνουν ραδιοφωνικά κηρύγματα για την Εθνική Ιταλίας. Ισραηλινός συνταγματάρχης προτρέπει ποδοσφαιριστές να πολεμήσουν όπως οι στρατιώτες του στη Γάζα. Αυτά και πολλά ακόμη θαυμαστά, μεταξύ θυμηδιών, «μέσων καταστάσεων» και τραγωδιών, χαρακτηρίζουν το παιχνίδι της εξουσίας με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Της πολιτικής (κυρίως) εξουσίας, αλλά και της δικαστικής, της στρατιωτικής, της δημοτικής, όπως και της «4ης». Ο Διονύσης Ελευθεράτος «ακτινογραφεί» χαρακτηριστικές ιστορίες, πολύ νωπές στην πλειονότητά τους, από Ελλάδα και εξωτερικό. Δείχνει τι κρύβεται πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων. Περιγράφει το πολιτικό φόντο αθλητικών γεγονότων. Αναλύει κινήσεις εντυπώσεων, αντιπερισπασμούς, σχέδια, αλλά και παθήματα, γκάφες, νίλες. Διότι μια μπάλα, ακόμη και την εξουσία μπορεί ενίοτε να πάρει από κάτω.

Φραντσέσκο Φορτζιόνε
«Η Μαφία στις πέντε ηπείρους»
Μεταίχμιο, σελ. 423

Η μεγαλύτερη εξαγωγή της Ιταλίας είναι η Μαφία της, αυτό τουλάχιστον προκύπτει μέσα από το βιβλίο «Η Μαφία στις πέντε ηπείρους». Πώς η Ντράγκετα, η Κόζα Νόστρα και η Καμόρα κατέκτησαν τον κόσμο; Αυτό είναι το ερώτημα του Ιταλού Φραντσέσκο Φορτζιόνε πρώην βουλευτή και προέδρου της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής κατά της Μαφίας από το 2006-2008.

Το βιβλίο καταγράφει την άνοδο των διάφορων παρακλαδιών της Μαφίας, συγκεκριμένα την ανάδυση της καλαβρέζικης Μαφίας, της Ντράγκετα στη Γερμανία και την επέκταση της ναπολιτάνικης Καμόρα στην Ισπανία. Σημαντικό στοιχείο του βιβλίου οι χάρτες που καταγράφουν την πορεία και τη δράση συγκεκριμένων ομάδων σε πολλές χώρες...


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Απόκτηση παλαιότερων τευχών, φύλλων & προσφορών chrisoulam@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην έντυπη έκδοση pzante@pegasus.gr
Αποστολή βιογραφικών emavroudi@pegasus.gr Πληροφορίες για διαφήμιση στην ηλεκτρονική έκδοση advertising@pegasusinteractive.gr

SITEMAP

ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ HOMME

facebook twitter